Eerder deze maand wist 'k 't al. De volgorde van de clips die 'k met jullie wilde delen, daar had 'k geen benul van; maar deze week moest en zou het een video van Stef Bos worden. Oké, niet echt een video, want er is geen bijhorende clip. Maar wel één van de mooiste liedjes aller tijden. Mooiste Nederlandstalige liedje.
Een kleine 10 jaar geleden, (her) ontdekte ik zijn muziek. Hoe hoor ik jullie denken? Geen idee. Mijn (ondertussen mag ik hem zo noemen) man en ik botsten er op en het is een Artiest (ja met een grote A en niet zomaar een zanger) waar proberen toch regelmatig eens een ingetogen concertje van mee te pikken.
Dit liedje wordt er nooit gespeeld, maar wij speelden het ongeveer 6 maand na onze eerste ontmoeting ongelofelijk veel. Toen we afscheid namen van mijn man zijn grootvader, zijn grote voorbeeld, zijn alles, zijn zoveel-meer-dan-eigen-papa. En 5 jaar later mochten we het jammer genoeg opnieuw laten afspelen in de kerk, want memeetje ging terug naar pepeetje en wij bleven verweesd achter. Een groot gat, een grote leegte, die wij proberen op te vullen...
Deze ochtend las ik Josie's blog. Alsof iemand er mee speelt en me onbewust had beïnvloed ...
Dus deze is voor jou... Ik ken jouw grote hartpijnen niet en ik ken je niet persoonlijk... Maar dit liedje bracht een 5tal jaar geleden bij mij grote troost.. Hopelijk bij jou ook!
