Posts tonen met het label ThrowbackThursday. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ThrowbackThursday. Alle posts tonen

donderdag 19 maart 2015

Throwback Thursday

November 2011 schreef ik dit...

De baby eet een hapje mee...


Het is héél cliché, maar het klonk zo herkenbaar: Toen ik deze week in mijn 'grote zwangerschapsboek' zat te lezen, kwam 'k aan de passage: "De Baby Eet Een Hapje Mee"
En gelogen is het blijkbaar niet:
  • ik zou twee maal per dag verse kleren kunnen aandoen omdat er een restje op mijn buik blijft kleven.
  • Al mijn eten proef 'k twee keer omdat de baby het niet lust en dus een extra stamp in mijn maag geeft.
Vooral dat laatste begint toch vrij zwaar te wegen. Maar we blijven lachen, het einde komt in zicht. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken dat 'k uitkijk naar de dag dat 'k spaghettiesaus (my favorite!!!) kan eten zonder drie dagen gekweld te lopen van zure oprispingen. En grills-chips (my favorite too!!! *anno 2015 we zijn terug overgeschakeld op pickles chips als favorietje* ) werken al hetzelfde effect in de hand.
Vanochtend dacht  'k 't gevonden te hebben: puddingskes! Ik lust geen melk (shame on me I know, maar echt jekkes! en dit zijn de woorden van een vrouw die haar eerste woorden tegen de koe in de weide ging zeggen; denk dat mijn ouders het mij nog kwalijk nemen want ik mag het blijven horen *niet moeke of vake, maar koetje boe*; en dat ondanks het feit dat liters melk voor menig zwangere vriendinnen de redding in nood blijkt te zijn...), dus ik krijg veel te weinig zuivelproducten door mijn keel geduwd. Dus deze ochtend om 7u aan het kookfornuis en vanillepuddingskes maken: met spekulaas (njamnjam), met chocoloade (njamnjam), met rozijntjes (njamnjam), natuur (njamnjam)...
Ondertussen heb 'k ze allemaal geprobeerd en kan ik getuigen: ook zuivelproducten zorgen voor het nodige zuur in mijn maag....


Ik lijk ondertussen verslaafd ook aan Gaviscon - het zogezegde wondermiddel voor zwangere vrouwen met zure oprispingen. Overal waar 'k ga zeul ik unidosissen mee (want mijn handtas is te klein voor een grote fles ;-)). Maar ik weet niet wat 'k dat brandweermannetje uit de reclame verkeerd heb gedaan, buiten dan het feit dat 'k dit jaar geen kalender gekocht heb van de brandweer (t zal wel dat zijn zeker?), maar hij blust mijn maag maar enkele minuten. Erna is 't weer volle bak aan satan om zijn werk te doen.
Misschien word ik nu gewoon gestraft omdat 'k ooit mijn hoop in de rode duivels heb opgegeven... Laat ons het daarbij houden.


Maar niet getreurd... Nog 7,5w en we houden ons kleine wondertje in onze armen (al probeer 'k hem/haar nu en dan al eens met mijn handen goed stevig beet te nemen ;-)) en weet ik zeker dat 'k alle zure momenten van de afgelopen (en komende) weken zal vergeten zijn...
Mama'tje en papa'tje verlangen keihard tot je er bent kleintje!! En met véél plezier nemen we er alle ongemakjes bij :-)

donderdag 12 maart 2015

Throwback Thursday

Toen 'k ongeveer 6 maand zwanger was van ons 1e schreef 'k deze post:

Hotel Zwangerschapsdementie...


Je hoort er altijd over praten en denkt dan van: mij zal 't niet overkomen... Ik zal geen last hebben van zwangerschapsdementie.

Euh niets minder waar natuurlijk: ik begin namen te vergeten, geef mensen andere namen, kom aan het koffiemachine en weet niet meer waar 'k mijn tas twee minuten geleden gezet heb, ik ben ook een heldin geworden in het verstoppen van papieren om ze zeker niet te verliezen, maar ze dan ook vooral nooit meer terug te vinden... En ik ben ook alle tips vergeten om bepaalde kwaaltjes minder onaangenaam te maken.

Ook zo gisterenavond. Een badje nemen is goed voor mijn rugje. Dus ik vul mijn badje, met lekker veel zeep *belletjes*... Kruip erin en krijg de slappe lach omdat mijn buik niet meer onder water kan (hilarisch toch?). Puur genieten: haartjes wassen, lichaam wassen, spelen met het badeendje, boekje van BabyBoom lezen, puur genieten dus! Enkel een glaasje champie of cava ontbrak er nog aan, maar mijn slappe lach maakte alles goed.
En op het moment dat je denkt: ohnee, ik krijg watertenen of -vingers, moet je er natuurlijk uit. In mijn geval is dat wanneer het water véél te koud geworden is naar mijn goesting. En dan komt het: HOE GERAAK IK IN GODSNAAM UIT DAT BAD?

Ik roep mijn vriend: drie keer en begin dan te denken 'zeg hoort ie mij nu niet, wilt ie mij niet horen, zit ie buiten,...?' Die denkfase duurt ongeveer 3minuten en dan besef ik: IK BEN ALLEEN THUIS!! Help!! 10minuten heeft 't geduurd!!! 10 lange minuten, want ik begon koud te krijgen ;-)

En toen was er ons stampertje die lief tegen 't mama'tje zei: mama'tje eerst waterstop uittrekken. Kan je er niet aan? Probeer eens met je tenen. *oef* Dat is gelukt!
Nu probeer op je knietjes te gaan zitten, zoals je moet doen voor je oefeningen... Goed zo mama'tje...
Handjes op de rand van het bad en duwen maar :-)

JOEPIE!! K ben er toch nog uit geraakt!! K mag er niet aan denken als k er niet zou uit geraakt zijn: mijn vriend is pas 3u later thuis gekomen (ik zou onderkoeld geweest zijn ;-)), had geen sleutel mee, geen gsm, de achterdeur was gesloten,... Volgens mij ging ie moeten inbreken...

Maar eind goed al goed :-)
En we zijn weer een beetje wijzer geworden (nu eens zien hoe lang 'k 't zal onthouden voor 'k weer zo'n d*mme stoot doe ;-))

donderdag 5 maart 2015

Throwback Thursday


Oké, eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat deze blog niet echt mijn proefstuk is. Toen ik zwanger was van mijn 1e zoon, heb ik me ook aan een aantal posts gewaagd, maar ben er eigenlijk nooit verder in gegaan.

Omdat ik sommige toch best grappig vind (ik hoop nog steeds stiekem dat ik even "goed" kan schrijven als toen), wil 'k jullie op donderdag wel even laten meelezen in mijn brein een 3,5tal jaar geleden...

Dit was mijn allereerste berichtje ooit (met layoutmatige aanpassingen en de liquidatie van een DT-fout anno 2015)! 

Mijn eigenste zelf zijn...  


Ik geniet van dag tot dag meer en meer van mijn wobbelige buik. Ik krijg namelijk des te meer de kans om lekker lomp te zijn.
Vroeger moest ik mijn lenigheid, lees: gewoon ongelofelijke lompigheid, altijd als een slechte eigenschap zien. Nu mag ik er fier op zijn want het is allemaal de "schuld" van ons Stampertje. Sinds ik ook gekweld word met meer en meer rugpijn (dank u wel bekkeninstabiliteit!) wordt het mij zelf nog meer vergeven.
Ik vond van mezelf altijd dat ik vrij lenig was. Ik sport graag en van tijd tot tijd héél véél maar op een dag kreeg ik die ene foto te zien en ik kon het niet meer onder stoelen of banken steken: ik ben gewoon vrij lomp.
Als loopster is het moeilijk te aanvaarden: je traint vrij veel (ik loop ongeveer 2x per jaar een halve marathon - en staat de teller in mijn hele geschiedenis dus nog maar op twee, eigenlijk drie want éénmaal ben ik aan 15km door mijn knie gegaan en de finish nooit gezien buiten toen we er met de wagen overreden...) om je snelheid te behouden, je uithouding aan te scherpen, .... .


En toen kwam er dus die foto: ik loop als een zak patatten :-) Nee ik ben niet van de magerste, maar dat is ook niet moeilijk als je net geen 1m60 bent (klinkt toch beter dan: ik ben maar 1m59 niet?) en ik vrij zware beenderen en benen heb. Maar ik gaf niet op en bleef lopen.

24 april 2011 - mijn positieve zwangerschaptest! Ook al liet de gynaeco me weten: lopen is zeker niet ongezond en mag je blijven doen tot aan je 22w, ik liet mijn loopschoenen links (of rechts zo je wilt) liggen! Na de bevalling zal ik wel achter onze buggy aanhollen, is mijn redenering. Ik ben dan ook niet van plan om lang bij de pakken te blijven zitten en de kleine zal héél wat mooie dingen te zien krijgen vanuit zijn buggy :-)

Maar waar ik eigenlijk tot wil komen: Als je van nature al lomp bent (maar dan in de zin van onhandig lomp zijn), mag je dat des te meer als je zwanger bent.
Enkele voorbeelden:
- Ik mag morsen zonder dat men mij aankijkt van 'jij lompe trees'
- ik mag vrij onhandig uit de zetel kruipen
- ik mag uit bed rollen in plaats van te stappen
- ik mag dingen laten vallen en die heel onflatterend proberen op te rapen
- ik mag met mijn buik overal tegenlopen, want ja: die zat daar voorheen nog niet
- ik mag hulp vragen bij het strikken van mijn schoenen, anders dreig ik voorover te vallen en dat is ook vrij onflatterend om terug recht te kruipen
-....
En dan vergeet ik waarschijnlijk nog honderden voorbeeld op te noemen want mijn lompheid gaat hand in hand met zwangerschapsdementie.

Dames, laat ons maar lekker waggelen!! We genieten er toch zoveel van!! ;-)