Throwback Thursday

November 2011 schreef ik dit...

De baby eet een hapje mee...

Het is héél cliché, maar het klonk zo herkenbaar: Toen ik deze week in mijn 'grote zwangerschapsboek' zat te lezen, kwam 'k aan de passage: "De Baby Eet Een Hapje Mee"
En gelogen is het blijkbaar niet:

• ik zou twee maal per dag verse kleren kunnen aandoen omdat er een restje op mijn buik blijft kleven.
• Al mijn eten proef 'k twee keer omdat de baby het niet lust en dus een extra stamp in mijn maag geeft.

Vooral dat laatste begint toch vrij zwaar te wegen. Maar we blijven lachen, het einde komt in zicht. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken dat 'k uitkijk naar de dag dat 'k spaghettiesaus (my favorite!!!) kan eten zonder drie dagen gekweld te lopen van zure oprispingen. En grills-chips (my favorite too!!! *anno 2015 we zijn terug overgeschakeld op pickles chips als favorietje* ) werken al hetzelfde effect in de hand.
Vanochtend dacht  'k 't gevonden te hebben: puddingskes! Ik lust geen melk (shame on me I know, maar echt jekkes! en dit zijn de woorden van een vrouw die haar eerste woorden tegen de koe in de weide ging zeggen; denk dat mijn ouders het mij nog kwalijk nemen want ik mag het blijven horen *niet moeke of vake, maar koetje boe*; en dat ondanks het feit dat liters melk voor menig zwangere vriendinnen de redding in nood blijkt te zijn...), dus ik krijg veel te weinig zuivelproducten door mijn keel geduwd. Dus deze ochtend om 7u aan het kookfornuis en vanillepuddingskes maken: met spekulaas (njamnjam), met chocoloade (njamnjam), met rozijntjes (njamnjam), natuur (njamnjam)...
Ondertussen heb 'k ze allemaal geprobeerd en kan ik getuigen: ook zuivelproducten zorgen voor het nodige zuur in mijn maag....

Ik lijk ondertussen verslaafd ook aan Gaviscon - het zogezegde wondermiddel voor zwangere vrouwen met zure oprispingen. Overal waar 'k ga zeul ik unidosissen mee (want mijn handtas is te klein voor een grote fles ;-)). Maar ik weet niet wat 'k dat brandweermannetje uit de reclame verkeerd heb gedaan, buiten dan het feit dat 'k dit jaar geen kalender gekocht heb van de brandweer (t zal wel dat zijn zeker?), maar hij blust mijn maag maar enkele minuten. Erna is 't weer volle bak aan satan om zijn werk te doen.
Misschien word ik nu gewoon gestraft omdat 'k ooit mijn hoop in de rode duivels heb opgegeven... Laat ons het daarbij houden.

Maar niet getreurd... Nog 7,5w en we houden ons kleine wondertje in onze armen (al probeer 'k hem/haar nu en dan al eens met mijn handen goed stevig beet te nemen ;-)) en weet ik zeker dat 'k alle zure momenten van de afgelopen (en komende) weken zal vergeten zijn...
Mama'tje en papa'tje verlangen keihard tot je er bent kleintje!! En met véél plezier nemen we er alle ongemakjes bij :-)