woensdag 27 mei 2015
vrijdag 8 mei 2015
#aprillove
Het ligt al eventjes achter ons en k heb het ook niet altijd even consequent toegepast...
Maar bij deze mijn #aprillove2015
Maar bij deze mijn #aprillove2015
![]() | ||
| #mymorningview #01 |
![]() |
| #aninspiringquote #03 |
![]() | |
| #shadows #04 |
![]() |
| #touch #06 |
![]() |
| #whatnorishesme #07 |
![]() |
| #fromwwhereistand #08 |
![]() |
| #5yearsago #09 |
![]() |
| #mysuperpower #10 |
![]() |
| #aninspiringperson #11 |
![]() | ||||
| #currentobsession #14 |
![]() |
| #yellow #15 |
![]() |
| #10yearsago #16 |
![]() | ||||
| #clouds #28 |
![]() |
| #myeyes #29 |
donderdag 7 mei 2015
De bewuste ploetermama
Ik hoor het me graag zeggen...
Ja ik werk
Ja ik werk graag
Ja ik doe mijn job graag (misschien best dat ik net na de bevalling van ons dochter, aan de slag kon in mijn droomjob: vrij hoog niveau, intellectueel uitdagend, sociale omgeving (zowel inhoudelijk als collegiaal),... Just love it! Achteraf gezien had ik de nodige stappen al veel vroeger moeten zetten, maar daar misschien later meer over)
Ja ik zie mijn man graag
Ja ik zie mijn kinderen graag
Ja ik probeer hen alle drie alle liefde te geven die ze verdienen (en soms zelf nog veel meer dan ze verdienen)
Maar ja, zoals vele mama's ploeter ik er flink op los.
Hollen van hier naar daar en terug, letterlijk
Hollen van hier naar daar en terug, figuurlijk, in mijn hoofd, omdat 'k alles moet onthouden, alles moet georganiseerd krijgen, alles wil kunnen, alles wil doen, ...
Maar sinds kort ben ik gestopt met achter mezelf aan te hollen.
Dat heb ik opgegeven... Ik probeer goed te doen voor iedereen, maar ik probeer ook om mezelf niet te vergeten.
En zo gebeurt het al wel eens
Dat speelgoed overnacht op de livingvloer
Dat stof zichzelf verzameld gedurende een paar dagen
Dat was zich ophoopt tot mijn wasmachine om aandacht schreeuwt
Dat de boterhammen met choco rijkelijker aanwezig zijn dan het gezonde beleg
Dat frietjes lekkerder zijn dan verse groentjes (shame shame shame, maar een aardappel is een ook groente hoor!)
Dat ik met een lichte haarvorm op mijn benen EN korte rok naar het werk vertrek (het feit dat ik in nature ooit blond was, helpt mij natuurlijk wel een handje.)
Dat ik mezelf durf te verliezen en eens keihard moet schreeuwen (voordeel van de kustlijn af te rijden: ik stop gewoon ter hoogte van de Zwarte Kiezel in Wenduine, hol de trappen op, adem diep in, schreeuw de frustratie uit mijn lijf, kijk naar de zee, adem nog eens in, hol de trappen naar benden, en stap de helft minder gefrustreerd in de auto)
Dat ik mezelf opsluit in het toilet om niet tegen de kinderen te roepen, of iets kapot te slaan (ik hoorde ooit van een vriendin over de helende werking van een badkamervloer, wel bij mij is het wc-bril... lumineuze ingevingen levert deze mij op)
Dat ik afspraken vergeet (ook al ga 'k nu heel bewust op met de familie-agenda en plaats ik er zo goed als alles in, tot zelf mijn persoonlijke to do lijstjes).
Dat ik 's ochtends een uurtje vroeger moet opstaan omdat ik mijn boek 's avonds net interessanter vond dan het voorbereiden van boekentassen, het nemen van een douche, ...
Ondertussen werk ik terug 6 maanden fulltime, en we krijgen het eindelijk beter en beter georganiseerd, beter voor elkaar, meer tijd voor elkaar.
Ik ben er zeker van dat vooral de state of mind waarin ik mezelf aankleed er zeker mee heeft te maken. Een controle-minded person zou 'k nooit worden, maar we komen aardig in de buurt van gecontroleerde chaos!
Ik ben een bewuste ploetermama!
En draag die titel met de nodige overgave ...Ja ik werk
Ja ik werk graag
Ja ik doe mijn job graag (misschien best dat ik net na de bevalling van ons dochter, aan de slag kon in mijn droomjob: vrij hoog niveau, intellectueel uitdagend, sociale omgeving (zowel inhoudelijk als collegiaal),... Just love it! Achteraf gezien had ik de nodige stappen al veel vroeger moeten zetten, maar daar misschien later meer over)
Ja ik zie mijn man graag
Ja ik zie mijn kinderen graag
Ja ik probeer hen alle drie alle liefde te geven die ze verdienen (en soms zelf nog veel meer dan ze verdienen)
Maar ja, zoals vele mama's ploeter ik er flink op los.
Hollen van hier naar daar en terug, letterlijk
Hollen van hier naar daar en terug, figuurlijk, in mijn hoofd, omdat 'k alles moet onthouden, alles moet georganiseerd krijgen, alles wil kunnen, alles wil doen, ...
Maar sinds kort ben ik gestopt met achter mezelf aan te hollen.
Dat heb ik opgegeven... Ik probeer goed te doen voor iedereen, maar ik probeer ook om mezelf niet te vergeten.
En zo gebeurt het al wel eens
Dat speelgoed overnacht op de livingvloer
Dat stof zichzelf verzameld gedurende een paar dagen
Dat was zich ophoopt tot mijn wasmachine om aandacht schreeuwt
Dat de boterhammen met choco rijkelijker aanwezig zijn dan het gezonde beleg
Dat frietjes lekkerder zijn dan verse groentjes (shame shame shame, maar een aardappel is een ook groente hoor!)
Dat ik met een lichte haarvorm op mijn benen EN korte rok naar het werk vertrek (het feit dat ik in nature ooit blond was, helpt mij natuurlijk wel een handje.)
Dat ik mezelf durf te verliezen en eens keihard moet schreeuwen (voordeel van de kustlijn af te rijden: ik stop gewoon ter hoogte van de Zwarte Kiezel in Wenduine, hol de trappen op, adem diep in, schreeuw de frustratie uit mijn lijf, kijk naar de zee, adem nog eens in, hol de trappen naar benden, en stap de helft minder gefrustreerd in de auto)
Dat ik mezelf opsluit in het toilet om niet tegen de kinderen te roepen, of iets kapot te slaan (ik hoorde ooit van een vriendin over de helende werking van een badkamervloer, wel bij mij is het wc-bril... lumineuze ingevingen levert deze mij op)
Dat ik afspraken vergeet (ook al ga 'k nu heel bewust op met de familie-agenda en plaats ik er zo goed als alles in, tot zelf mijn persoonlijke to do lijstjes).
Dat ik 's ochtends een uurtje vroeger moet opstaan omdat ik mijn boek 's avonds net interessanter vond dan het voorbereiden van boekentassen, het nemen van een douche, ...
Ondertussen werk ik terug 6 maanden fulltime, en we krijgen het eindelijk beter en beter georganiseerd, beter voor elkaar, meer tijd voor elkaar.
Ik ben er zeker van dat vooral de state of mind waarin ik mezelf aankleed er zeker mee heeft te maken. Een controle-minded person zou 'k nooit worden, maar we komen aardig in de buurt van gecontroleerde chaos!
I like, I love, I live!
dinsdag 14 april 2015
De Wijf van de Jaren '90
Videodag!
Net mijn inzending gedaan voor de 5 van de jaren '90 bij Stubru..., ik noem ze de
Wijf Van de Jaren '90
En tot mijn grote verbazing: Geen enkele song uit mijn top 5 was reeds opgenomen in de lijst waaruit je kunt kiezen. Ofwel is iedereen ze vergeten, ofwel ben ik een buitenbeentje.
Here we go:
Björk - Jóga (Howie B Main Mix)
Moloko - The flipside
Eden - Party girl
Tori Amos - Spark
Sarah McLachlan - Angel
dinsdag 7 april 2015
Tijd van gaan is gekomen
Deze ochtend bedacht ik ineens... 5 jaar geleden liet 'k man en macht sleuren aan mijn geliefkoosd object uit het ouderlijke huis. En nu 5 jaar later hebben we terug een haat-liefde-verhouding.
Het object doet nog steeds niet wat 't moet doen, wordt meer gebruikt als dressoir, wordt al eens bevloekt omdat er iemand zijn teen heeft aangestoten, omdat het vol ligt met rommel, omdat het echt wel een grote brok inneemt in onze leefruimte, omdat het stof verzamelt, ...
Sinds deze ochtend overweeg 'k afscheid te nemen van een ooit-zo-geliefde-object-waarvoor-ik-de-oren-van-mijn-ouders-heb-gezaagd-object.
Vandaag overweeg ik afscheid te nemen van mijn piano.
Ik kreeg hem cadeau van mijn ouders toen 'k ongeveer 6 jaar was. Geen topinstrument, maar een geliefd instrument. Met een kapotgeschoten klankkast, en na menig stembeurten, bleek al dat we de hoop mochten opgeven. Meneer of Mevrouwtje (daar zijn we het nooit over een geworden, mijn piano en ik) zou eeuwig en altijd een aantal noten te laag staan en uitermate vervalst blijven klinken.
Ik kreeg privéles en zou nooit een toptalent worden. Daarvoor had ik en geen talent en onvoldoende repetitievreugde. De lessen an sich deed ik graag, en eens ik een stuk onder de knie had, was 'k ook weer blij; maar de weg ernaar toe was nooit hetgeen het moest zijn. De verplichte oefenuurtjes, waren vaak een helse wandeling voor de oren van mijn ouders alsook voor mezelf. Maar op familiefeestjes mocht 'k wel altijd showtje opvoeren.
Maar de reden waarom ik ooit piano wilde leren spelen, die heb 'k reeds lang geleden aangevinkt als 'don'.
Für Elise...
Tja, iedereen zeker? Uiteindelijk vind ik het achteraf gezien één van de meest eenvoudige pianostukjes, leerde ik het al aan mijn man die geen okkernoot van een muzieknoot kan onderscheiden, en berg ik bij deze de plicht op om het mijn kinderen te leren.
Mijn lenteschoon maak zal bestaan uit een langgerekt afscheid van mijn piano denk ik...
Het object doet nog steeds niet wat 't moet doen, wordt meer gebruikt als dressoir, wordt al eens bevloekt omdat er iemand zijn teen heeft aangestoten, omdat het vol ligt met rommel, omdat het echt wel een grote brok inneemt in onze leefruimte, omdat het stof verzamelt, ...
Sinds deze ochtend overweeg 'k afscheid te nemen van een ooit-zo-geliefde-object-waarvoor-ik-de-oren-van-mijn-ouders-heb-gezaagd-object.
Vandaag overweeg ik afscheid te nemen van mijn piano.
Ik kreeg hem cadeau van mijn ouders toen 'k ongeveer 6 jaar was. Geen topinstrument, maar een geliefd instrument. Met een kapotgeschoten klankkast, en na menig stembeurten, bleek al dat we de hoop mochten opgeven. Meneer of Mevrouwtje (daar zijn we het nooit over een geworden, mijn piano en ik) zou eeuwig en altijd een aantal noten te laag staan en uitermate vervalst blijven klinken.
Ik kreeg privéles en zou nooit een toptalent worden. Daarvoor had ik en geen talent en onvoldoende repetitievreugde. De lessen an sich deed ik graag, en eens ik een stuk onder de knie had, was 'k ook weer blij; maar de weg ernaar toe was nooit hetgeen het moest zijn. De verplichte oefenuurtjes, waren vaak een helse wandeling voor de oren van mijn ouders alsook voor mezelf. Maar op familiefeestjes mocht 'k wel altijd showtje opvoeren.
Maar de reden waarom ik ooit piano wilde leren spelen, die heb 'k reeds lang geleden aangevinkt als 'don'.
Für Elise...
Tja, iedereen zeker? Uiteindelijk vind ik het achteraf gezien één van de meest eenvoudige pianostukjes, leerde ik het al aan mijn man die geen okkernoot van een muzieknoot kan onderscheiden, en berg ik bij deze de plicht op om het mijn kinderen te leren.
Mijn lenteschoon maak zal bestaan uit een langgerekt afscheid van mijn piano denk ik...
ps: herinner er mij aan, als hij binnen 5 jaar nog steeds staat waar ie vandaag staat ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)

















