Het object doet nog steeds niet wat 't moet doen, wordt meer gebruikt als dressoir, wordt al eens bevloekt omdat er iemand zijn teen heeft aangestoten, omdat het vol ligt met rommel, omdat het echt wel een grote brok inneemt in onze leefruimte, omdat het stof verzamelt, ...
Sinds deze ochtend overweeg 'k afscheid te nemen van een ooit-zo-geliefde-object-waarvoor-ik-de-oren-van-mijn-ouders-heb-gezaagd-object.
Vandaag overweeg ik afscheid te nemen van mijn piano.
Ik kreeg hem cadeau van mijn ouders toen 'k ongeveer 6 jaar was. Geen topinstrument, maar een geliefd instrument. Met een kapotgeschoten klankkast, en na menig stembeurten, bleek al dat we de hoop mochten opgeven. Meneer of Mevrouwtje (daar zijn we het nooit over een geworden, mijn piano en ik) zou eeuwig en altijd een aantal noten te laag staan en uitermate vervalst blijven klinken.
Ik kreeg privéles en zou nooit een toptalent worden. Daarvoor had ik en geen talent en onvoldoende repetitievreugde. De lessen an sich deed ik graag, en eens ik een stuk onder de knie had, was 'k ook weer blij; maar de weg ernaar toe was nooit hetgeen het moest zijn. De verplichte oefenuurtjes, waren vaak een helse wandeling voor de oren van mijn ouders alsook voor mezelf. Maar op familiefeestjes mocht 'k wel altijd showtje opvoeren.
Maar de reden waarom ik ooit piano wilde leren spelen, die heb 'k reeds lang geleden aangevinkt als 'don'.
Für Elise...
Tja, iedereen zeker? Uiteindelijk vind ik het achteraf gezien één van de meest eenvoudige pianostukjes, leerde ik het al aan mijn man die geen okkernoot van een muzieknoot kan onderscheiden, en berg ik bij deze de plicht op om het mijn kinderen te leren.
Mijn lenteschoon maak zal bestaan uit een langgerekt afscheid van mijn piano denk ik...
ps: herinner er mij aan, als hij binnen 5 jaar nog steeds staat waar ie vandaag staat ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten