De bewuste ploetermama

Ik hoor het me graag zeggen... 

Ik ben een bewuste ploetermama!

En draag die titel met de nodige overgave ...

Ja ik werk
Ja ik werk graag
Ja ik doe mijn job graag (misschien best dat ik net na de bevalling van ons dochter, aan de slag kon in mijn droomjob: vrij hoog niveau, intellectueel uitdagend, sociale omgeving (zowel inhoudelijk als collegiaal),... Just love it! Achteraf gezien had ik de nodige stappen al veel vroeger moeten zetten, maar daar misschien later meer over)
Ja ik zie mijn man graag
Ja ik zie mijn kinderen graag
Ja ik probeer hen alle drie alle liefde te geven die ze verdienen (en soms zelf nog veel meer dan ze verdienen)

Maar ja, zoals vele mama's ploeter ik er flink op los.

Hollen van hier naar daar en terug, letterlijk
Hollen van hier naar daar en terug, figuurlijk, in mijn hoofd, omdat 'k alles moet onthouden, alles moet georganiseerd krijgen, alles wil kunnen, alles wil doen, ...

Maar sinds kort ben ik gestopt met achter mezelf aan te hollen.
Dat heb ik opgegeven... Ik probeer goed te doen voor iedereen, maar ik probeer ook om mezelf niet te vergeten. 

En zo gebeurt het al wel eens 

Dat speelgoed overnacht op de livingvloer
Dat stof zichzelf verzameld gedurende een paar dagen
Dat was zich ophoopt tot mijn wasmachine om aandacht schreeuwt
Dat de boterhammen met choco rijkelijker aanwezig zijn dan het gezonde beleg
Dat frietjes lekkerder zijn dan verse groentjes (shame shame shame, maar een aardappel is een ook groente hoor!)
Dat ik met een lichte haarvorm op mijn benen EN korte rok naar het werk vertrek (het feit dat ik in nature ooit blond was, helpt mij natuurlijk wel een handje.)
Dat ik mezelf durf te verliezen en eens keihard moet schreeuwen (voordeel van de kustlijn af te rijden: ik stop gewoon ter hoogte van de Zwarte Kiezel in Wenduine, hol de trappen op, adem diep in, schreeuw de frustratie uit mijn lijf, kijk naar de zee, adem nog eens in, hol de trappen naar benden, en stap de helft minder gefrustreerd in de auto)
Dat ik mezelf opsluit in het toilet om niet tegen de kinderen te roepen, of iets kapot te slaan (ik hoorde ooit van een vriendin over de helende werking van een badkamervloer, wel bij mij is het wc-bril... lumineuze ingevingen levert deze mij op) 
Dat ik afspraken vergeet (ook al ga 'k nu heel bewust op met de familie-agenda en plaats ik er zo goed als alles in, tot zelf mijn persoonlijke to do lijstjes). 
Dat ik 's ochtends een uurtje vroeger moet opstaan omdat ik mijn boek 's avonds net interessanter vond dan het voorbereiden van boekentassen, het nemen van een douche, ...


Ondertussen werk ik terug 6 maanden fulltime, en we krijgen het eindelijk beter en beter georganiseerd, beter voor elkaar, meer tijd voor elkaar. 
Ik ben er zeker van dat vooral de state of mind waarin ik mezelf aankleed er zeker mee heeft te maken. Een controle-minded person zou 'k nooit worden, maar we komen aardig in de buurt van gecontroleerde chaos! 

I like, I love, I live!