Vorig keer was het een startschot voor mezelf om tal van fantastische blogs te leren kennen en héél actief te gaan volgen. Ik kreeg daarenboven ook het gevoel dat ik maar weer eens meer in de pen moest kruipen.
Vorige keer deed ik enkel mee via Instagram, deze keer waag 'k me ook aan het geschreven gedeelte.
Maar omdat beelden toch nog veel meer zeggen dan woorden:
Onze ochtenden in beeld
Ik heb gemiddeld drie wekkers nodig om uit bed te raken. Vandaag had 'k toch aan anderhalf genoeg, want 6u03 was 'k al onderweg naar beneden. Met mijn bril op mijn neus in plaats van lenzen in mijn ogen, in mijn pyjama in plaats van al propertjes aangekleed en gewassen, .... Ik heb toch wel een beetje tijd nodig 's ochtends om wakker te worden.
Tot mijn grote blijdschap hebben de kaboutertjes weer aardig werk geleverd vannacht. Ons vaatwasmachine is er nog ééntje van de vorige eigenaars en durft al eens kuren te hebben, maar ze moet zeker nog één jaartje meegaan. Bij de verbouwingen en de nieuwe keuken kunnen we eens onderhandelen over een nieuwe, geluidsloze vaatwas. Want laat ons eerlijk zijn: een leven zonder vaatwas is a waste of time niet?
Mijn koffietas is al compleet into Indian Summer.
Het is nooit een goedemorgen zonder verse fruitsap voor Manlief.
Onze kids brengen een groot gedeelte van de dag door op school, opvang en in de crèche. Mama probeert dan ook om gevarieerde ontbijt, lunch, tussendoortjes te voorzien. Normaal prepareer ik zoveel mogelijk de avond ervoor, om eigenlijk zo min mogelijk last te hebben van een ochtendrush.
Gisterenavond had ik echter nog eens echte kookkriebels en maakte drie verschillende ovenschotels, en 1kg gehaktballen (met rijst en wortel voor mijn moeilijke eter) waardoor ik rond 21u compleet onderuit gezakt voor de televisie in slaap ben gevallen (zelf geen bladzijde meer in mijn huidige boek 'ik reis alleen' gelezen, je vindt me trouwens ook op goodreads)
Mijn ontbijt neem ik mee voor op bureau. Buiten een tas koffie krijg ik niet veel binnen voor 8u-9u.
Ik maakte trouwens deze overheerlijke mueslimengeling via My Muesli en doopte hem heel toepasselijk Boost Your Min.
Een tussendoor-selfie voor de MyBedHait-tag. Ohja voor de Selfielovers: ik heb afgelopen weekend een nogal pijnlijk selfie-accident gehad... Op mijn neus laten vallen. Ik raad het niemand aan want mijn neus doet blijvend pijn als mijn zonnebril erop rust.
Tijd om mijn kleren uit te pikken. Afgelopen weekend heb ik mijn kleerkast eens deftig onder handen genomen. Twee zakken zijn naar de groene bak verhuist en krijgen een tweede (sommige al een derde) leven. Eén zakje staat klaar om in een Facebook-groepje te koop aan te bieden. Het zijn eerdere duurdere stukken of stukken waar ik maar moeilijk afscheid kan van nemen zonder te weten dat ze in goeie handen terecht komen.
We gaan vandaag dus voor een 'kiss me' kleedje. Wat manlief maar al te graag letterlijk nam als hij mij enkele minuutjes later voorbij zag komen uit de badkamer.
Tijdens het tanden poesten hoorden we eentje gibberen. Ondanks het feit dat juffertje lief het niet al te nauw neemt met een 'normaal' nachtritme is ze 's ochtends een zonnetje in huis. Nu ja, normaal is ook zo Jan Modaal geworden, laat ons maar lekker doordoen (dikke vette knipoog)
En natuurlijk, alleen zij mag broerlief wekken zonder dat zijn ochtendhumeur overheersend wordt.
7u02! Het is gelukt! Ik probeer iedere ochtend tussen 7u en 7u30 te vertrekken. Ik neem namelijk in het overgrote deel van de gevallen zowel de ochtend- als de avondspits voor mijn rekening. En vandaag al zeker want Manlief vertrok om 6u45 richting Mechelen om een voordracht te geven. En ohja: het was vrij fris aan de blote beentjes deze ochtend
Hooguit enkele minuten later komen we aan onder de kerktoren en gaat zoonlief met véél plezier naar de opvang. De juf die zowel 's ochtends als 's avonds de opvang opfleurt is er ééntje uit de duizend. (ik had nog een foto van haar, maar is iets te wazig uitgedraaid).
Een grote 20 minuten parkeren we voor de deur van de crèche. Ook daar kan ik zonder problemen ons kleinste achter laten. Ze wordt er rot verwend en ik ben nog steeds zeer tevreden dat ik zonder hartpijn haar daar kan achter laten en met een gerust hartje kan gaan werken. Ze is er in liefdevolle handen.
Ik mocht ook getuige zijn van een mooie zonsopgang net voor in de werkstad binnen rijd.
7u55 Made it! We zijn er! Laat de werkdag beginnen
Heel benieuwd naar de verhalen van andere blogsters!
Kus,
Lore x


























