Verbouwstress - deel 1

Lap ik heb het zweten.
Klamme handjes, natte oksels, een hartslag die de toegelaten snelheid op de snelweg nadert (of misschien al een serieus boete in de brievenbus heeft liggen), nog net geen laagje schuim op de lippen...
Ik heb zenuwen.

(ps: ik betrapte mezelf er net op dat ik weer voor de 100e - oké, bijna 100e - keer sinds de 1e zin van deze post mijn favoriete leestekens had gebruikt, de drie puntjes...  dus heb ik er snel 99 verwijderd en er net ook weer ééntje toegevoegd. De teller staat op 2x '...' tot nu toe)

Baksteen-in-je-maag-stress

We gaan verbouwen. In mei - juni hadden we een informeel gesprek met onze architect. Ja ondertussen mag ik onze architect zeggen, want het klikte onmiddellijk, hij is ondertussen komen opmeten en maandag is het zover. Het eerste ontwerp mogen we gaan bekijken.

Waarom verbouwen, hoor ik sommige denken, jullie wonen toch vrij ruim? 

Ik zal dat inderdaad niet ontkrachten, elk kind heeft een slaapkamer, we hebben nog een ingebouwde bureau op de 1e verdieping,  een behoorlijk ruime living (die door de vorige eigenaar al een stukje werd uitgebreid met een schitterende partij ramen), met aparte keuken (met daarin ook een eettafel), de kinderen hebben mooi veel speelruimte (tafels en stoelen staan bij ons dan ook aan de kant), we hebben een tuin die net groot genoeg, en niet té groot is, we hebben een garage (met een wagen die liever buiten slaapt), we hebben een regenpunt, ... Allemaal plusjes. 
Maar (en den nu de minnekes): Ons huisje is ondertussen 33 jaar oud en ook al heeft de vorige eigenaar er heel goed voor gezorgd, we beginnen wel wat mankementjes (één toilet voor vier begint te spannen als een buikgriepje ons gezin teistert, ik vind dat we veel te weinig kasten hebben, we hebben laminaat tot in de keuken en dat is geen aanrader,..) te merken, en willen natuurlijk gewoon ook de dingen wat meer naar onze hand zetten (beetje energievriendelijker wonen). Dat zijn dus niet noodzakelijk  allemaal minnekes, en eigenlijk heeft ons verbouwingsplan ook geen negatief kantje (hé het financieel kantje kennen we nog maar volgens schatting van de architect, dus daarover mogen we nog niet klagen, mijn tijdsbudget baart me meer zorgen). 

De belangrijkste reden om te verbouwen, heel eerlijk, is dat we graag nog een kindje extra in ons huisje willen plooien.  
En daarom kijken we nu reikhalzend uit naar maandag waar de architect zijn 1e ontwerp aan ons zal voorstellen met daarin een dubbele uitbouw (ééntje in de hoogte, en ééntje naar achteren) met een extra kamer voor een nieuwe spruit, een nieuwe keuken, een uitgebreide leefruimte en mogelijk ook een berging en een nieuwe trap (twee dingen die nog niet zeker zijn). 

Wanneer we nog eens kunnen zeggen dat we een baby in huis hebben, daar hebben we nog geen zicht op. Maar ons hart roept half - eind 2016...

Zij die aan het verbouwen zijn, of die er mee klaar zijn: Spreek me moed in! Hoe doen we dit met twee kindjes in huis zonder te verhuizen? Raad me jullie aannemers aan, geef me tips waar we zelf veel in kunnen betekenen, ... . Wij kennen er namelijk niets van. 

To be continued...  

Zoen, Lore
x

Ons huidige huisje