Ik kom een beetje achter... Ik steek het op drukke werkdagen, snotvolle hoofden en vermoeiende nachten.
Mijn lichaam en ik... we hebben een geschiedenis samen. Nu zo spectaculair als de intro zou doen vermoeden, is die nu ook niet moet ik eerlijk toegeven. Maar we vertoeven toch al een (bijna) 30 jaar (+9maand) in elkaars gezelschap.
Laten we er aan beginnen, van kop tot teen, maar eerst even algemeen:
Love my body
Ik ben best tevreden met mijn lichaam. Natuurlijk hier en daar een minpuntje, zoals het feit dat ik mijn lichaam niet ken zonder blauwe plekken
(dank je wel Doctor Von Willebrandt, zo krijgen mijn blauwe plekken ook een medische verklaring zonder dat we deze in de gewelddadige sfeer moeten gaan zoeken).
Deel één: hoofd
Met mijn
haar heb 'k nu zo nu en dan iets voor: ik ben blond geboren, heb dan heel mijn jeugd genoten van natuurlijke highlights, en werd dan bruin... donker bruin. Nu zie 'k nog steeds liefst blond of blond met bruin. Dus ja: we gaan voor een kleuringske zo nu en dan. Laatst heb 'k 't ook nog eens aangedurfd om mijn haar weer wat korter te doen. Eerst wilde 'k keigraag doneren maar daarvoor moet je toch een mooie 15cm hebben, en dat was niet het geval. Want mijn haar, tja, dat stopt met groeien op een bepaalde lengte. Heel vreemd, maar gewoon de waarheid.
Mijn
ogen, ik noem ze regenboogogen. Ze durven dus van kleur te veranderen. Afhankelijk van de lichtinval. Ik weet het zelf nooit of ik nu blauw, grijs, groen, of licht bruin ben. Onze kinderen hebben dan ook zonder meer de mooiste knalblauwe schitterende ogen van hun papa geërfd. Ik draag trouwens lezen. Nu al zo'n 8 jaar... Cadeautje van mijn toenmalige vriend/huidige man. Nog nooit spijt van gehad, al ga 'k op zondagochtend nog naar de bakker met mijn bril op mijn neus. Ooit zou 'k graag mijn ogen laten laseren zodat ik ook gewoon kan opstaan, zonder angstvallig naar mijn bril te moeten zoeken alvorens ik recht kan uit bed. Oké, toegegeven, 't is een beetje overdreven, ik heb maar -5 op beide ogen en er zijn mensen die er erger aan toe zijn, maar een pretje vind ik dit precies ook niet.
Mijn
huid. Tja, de laatste weken hebben we geen zo'n goeie relatie... Ik heb meermaals per maand last van joekels van pukkels, precies terug een pubertje. Maar ja, ik weiger dan ook iets te smeren en hoop dat vrouwe natuur haar werk van zelf zal doen. Daarenboven, ik bruin keimakkelijk :-) Misschien daarom dat 'k absoluut geen fan ben van tussenseizoenen?
Deel twee: romp
Ook hier geen echte klaagposten.
Schouders, die dragen zo nu en dan eens een extra last, maar ze zorgen nooit voor een punt van ergernis.
Borsten, die voeden nog steeds een bijna 15-maand-oude dochter, dus we mogen ook niet klagen hé. Al merk ik dat nu mijn productie stabieler is, de omvang van dochter haar favoriete kussentjes toch niet 100% meer is wat het geweest is. Ik heb me laten vertellen dat het terug beter wordt.
Gewichtsgewijs, zijn we er ook niet slecht aan toe... Sinds kort schommel ik tussen een grote 5 en een kleine 6 vooraan. En daar kan ik mee leven. Ik ben niet van de grootste, maar ik heb zware botten
(I know, dat 's een fabeltje, maar sprookjes zijn toch mooi niet?). Mijn
lengte is wel niet bepaald één van mijn favoriete onderwerpen
(kleine anekdote: toen ik voor den Doctor zijn ziekte, zie hierboven, op onderzoeken moest, vroegen ze mij hoe groot is was. Ik antwoordde vol overtuiging: 1m62... DOMPER! 1m59, geen centimeter meer. Reuzenkinderen zullen er bij ons ook niet van komen).
Mijn
buik kunnen we misschien wel een probleemzone noemen. Ondanks het feit dat ik nu ongeveer tussen de 3 en 4kg minder weeg dan voor ik zwanger werd van onze zoon (1e kind), blijf ik een flubberbuikje hebben. De eerlijkheid verplicht mij op te biechten dat ik hier ook weinig tot geen actie onderneem daar dan ook maar iets aan te doen. Wat meer sporten zou me deugd doen, en ik blijf mezelf wijs maken dat het er ooit wel van komt. Maar voorlopig liggen de loopschoenen nog steeds stof te verzamelen.
Deel drie: de onderste ledematen
Daar zijn ze dan sie: de probleemzones. Kort en krachtig: brede
heupen, zware
bovenbenen, fors gespierde
kuiten, en geen al te grote
voeten (en toch leef ik op grote voet zegt manlief ;-) ).
In een stilleto zal je me dus niet te snel zien lopen.
Klaag ik erover? Nee, ik heb er mee leren leven... Ze zijn wat ze zijn en je kan er maar weinig aan veranderen. Door te vermageren denk ik niet dat er in wezen veel zal afgaan. Door te sporten kweek ik alleen meer spieren in deze regio's, dus tja. Waarom klagen, ik leg me er gewoon bij neer.
Afsluitend
Ik vind dit tot nu toe de
meest verrijkende denkoefening van de #boostyourpositivity-campagne... Omdat 'k echt flink over mezelf mag nadenken, en vooral mag beseffen dat ik in wezen kerngezond ben of heb leren leven met mijn "beperkingen".
Ohja! De komende maanden gaan we op zoek naar wat meer gevarieerde, gezonde voeding... Wish us luck en vooral: alle inspiratie is welkom. Het opstarten van weekmenu's is in elk geval al volledig gefaald *oeps*